اختلال لالی انتخابی

اختلال لالی انتخابی:


در DSM-IV لالي انتخابي يا سلكتيو ميوتيسم(selective mutism) در طبقه اختلالاتي كه معمولا در نوزادي، كودكي، يا نوجواني دياگنوز(تشخيص) ميشوند قرار داده شده بود، اما DSM-5 آن را جزو اختلالات اضطرابي ميداند "زيرا" اضطراب مانع از حرف زدن افراد (اكثرا كودكان) مي شود.
كودكان مبتلا به سلكتيو ميوتيسم وقتي در تعاملات اجتماعي با ديگران قرار ميگيرند، سر صحبت را باز نمي كنند، يا وقتي ديگران با آنها حرف مي زنند، جواب نمي دهند.
اين حرف نزدن هم در تعاملات اجتماعي با كودكان و هم بزرگسالان روي مي دهد.
كودكان مبتلا به سلكتيو ميوتيسم در خانه ي خود و در حضور اعضاي درجه يك خانواده حرف مي زنند، اما معمولا حتي جلوي دوستان صميمي يا خويشاوندان درجه دو نيز حرف نمي زنند.
اين اختلال معمولا با "اضطراب اجتماعي" شديدي همراه است.
اين كودكان معمولا از حرف زدن در مدرسه امتناع مي ورزند كه به مشكلات آكادميك يا آموزشي منجر مي شود زيرا براي معلمان دشوار است، بعضي از مهارت هاي اين كودكان، مثل توانايي خواندن، را مورد سنجش قرار دهند.
از جمله ويژگي هاي اين كودكان ميتوان از موارد زير نام برد:
١. خجالتي بودن مفرط
٢.ترس از خجالت كشيدن جلوي ديگران
٣. انزواي اجتماعي و گوشه گيري
٤.چسبيدن به مادر
٥. صفات كامپالسيو
٦. نگاتيويسم
٧.قشقرق راه انداختن يا رفتارهاي نافرماني اما در سطح خفيف.
اين كودكان مهارتهاي زباني نرمال دارند، با اين حال گاهي ممكن است يك "اختلال ارتباطي" نيز داشته باشند.

 

ملاک تشخیصی اختلال لالی انتخابی:


معیار اول:
ناتوانی مداوم صحبت کردن در موقعیتهای اجتماعی که انتظار صحبت کردن از فرد مي رود(مثلا در مدرسه )، و صحبت كردن در ساير مواقع.

معیار دوم:
این اختلالات پیشرفت تحصیلی یا شغلی یا ارتباط اجتماعی را مختل میکند.

 معیار سوم:
اين مشكل حداقل ١ ماه ادامه دارد(و به اولين ماه مدرسه محدود نمي شود.

معیار چهارم:
در مدرسه اين حرف نزدن را نمي توان به آشنا نبودن، يا راحت نبودن، با زباني كه در محيط مدرسه صحبت مي شود، نسبت داد.

معیار پنجم:
این اختلال بااختلال ارتباط (مثلا اختلال فصاحت با شروع کودکی) بهتر توجیه نمی شود و منحصراً در طول دوره اختلال طیف او تیسم، اسکیزوفرنی، یا اختلال روان پریشی دیگر روی نمی دهد


سبد خرید شما خالی است!