اختلال اضطراب اجتماعی

اختلال اضطراب اجتماعی:


در DSM-IV نام اين اختلال فوبياي اجتماعي(social phobia) و نام فرعي آن اختلال اضطراب اجتماعي در نظر گرفته شده بود اما DSM-5 نام اصلي اين اختلال را "اختلال اضطراب اجتماعي" (Social Anxiety Disorder) در نظر گرفته است، زيرا مشكلات به وجود آمده در اثر آنها، در مقايسه با ساير فوبيها، معمولا فراگيرتر هستند و در فعاليت هاي عادي فرد نابساماني بيشتري به وجود مي آورند.
اختلال اضطراب اجتماعي عبارت است از ترس شديد و دائمي از موقعيت هايي كه در آن ها فرد در جمع ديگران قرار مي گيرد يا بايد جلوي آنها كاري انجام دهد (مثلا، سخنراني كند).
افراد مبتلا به اختلال اضظراب اجتماعي از هرگونه موقعيت اجتماعي كه فكر مي كنند ممكن است در آن يك رفتار خجالت آور داشته باشند يا هرگونه وضعيتي كه فكر ميكنند در آن مورد ارزيابي منفي ديگران قرار مي گيرند مي ترسند و سعي مي كنند از آنها دور باشند.
در موقعيت هاي اجتماعي، اضطراب آنها آنقدر فراگير است كه DSM-5 نام عمومي تر اختلال اضظراب اجتماعي به آن داده است زيرا مي تواند بعضي مشكلات فلج كننده ي ديگر مثل افسردگي و اعتياد به مواد را پيش بيني كند.

 

ملاک تشخیصی اختلال اضطراب اجتماعی:


معیار اول:
ترس يا اضطراب محسوس در مورد یک یا چند موقعیت اجتماعی که در آنها فرد با احتمال بررسی دقیق دیگران مواجه شود. از جمله نمونه های آن عبارتند از تعامل های اجتماعی (مثل گفتگو داشتن، ملاقات کردن با افراد ناآشنا)، مورد مشاهده قرار گرفتن (مثل خوردن یا نوشیدن) و عمل کردن جلوی دیگران (مثل ایراد سخنرانی).
  نکته: در کودکان، اضطراب باید در موقعیت های همسالان و به فقط هنگام تعامل با دیگران روی دهد.

معیار دوم:
فرد می ترسد که طوری عمل کند یا نشانه های اضطراب بروز دهد که به صورت منفی ارزیابی شوند (یعنی، خجالت آور یا تحقیرآمیز باشند، به طرد یا دلخوری دیگران منجر شوند).

معیار سوم:
موقعیت های اجتماعی تقریبا همیشه ترس یا اضطراب را برانگیخته می کنند.
 
نکته: در کودکان، ترس یا اضطراب ممکن است با گریه، قشقرق، میخکوب شدن، چسبیدن، جمع کردن خود، یا ناتوانی در صحبت کردن در موقعیت های اجتماعی ابراز شود.

معیار چهارم:
از موقعیت های اجتماعی اجتناب می شود یا این موقعیت ها با ترس یا اضطراب شدید تحمل می شوند.

:
معیار پنجم:
ترس یا اضطراب با تهدید واقعی که توسط موقعیت اجتماعی ایجاد می شود و با زمینه اجتماعی فرهنگی بی تناسب است.

معیار ششم :
ترس، اضطراب، یا اجتناب مداوم است، معمولا ٦ ماه یا بیشتر دامه می یابد.

معیار هفتم:
ترس، اضطراب، يا اجتناب باعث مي شود فرد به رنج شخصي يا نابساماني شديد و از لحاظ باليني معنادار در عملكرد اجتماعي، شغلي، يا ساير جنبه هاي مهم زندگي دچار شود.

  معیار هشتم:
ترس، اضطراب، یا اجتناب ناشی از تأثیرات فیزیولوژیکی مواد (مثل سوء مصرف مواد مخدر، دارو) یا بیماری جسمانی دیگر نیست.
 معیار نهم:
ترس، اضطراب یا اجتناب با نشانه های اختلال روانی دیگر، مانند اختلال و حشتزدگی، اختلال بدشکلی بدن، یا اختلال طیف اوتیسم بهتر توجیه نمی شود.

 معیار دهم:
اگر بیماری جسمانی دیگری (مثل بیماری پارکینسون، چاقی، بدشکلی ناشی از سوختگی ها یا جراحت) وجود داشته باشد، ترس، اضطراب، یا اجتناب آشکارا نامربوط یا بیش از حد است.


علل اختلال اضطراب اجتماعی:

عوامل ژنتیک:
تعداد شواهدي كه نشان دهند اختلال اضطراب اجتماعي عنصر ژنتيك دارد، رو به افزايش است.
مثلا در مورد كودكان مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعي، احتمال اينكه يكي از والدين يا هردوي آنها اختلال اضطراب اجتماعي داشته باشند بيشتر از كودكان سالم است، و مطالعات انجام شده روي دوقلوها نيز نشان مي دهند كه در ايجاد اختلال اضطراب اجتماعي، عامل ژنتيك آشكار ولي خفيف وجود دارد.

عوامل رشدي:
چون اختلال اضطراب اجتماعي، در مقايسه با ساير اختلالات اضطرابي، در سنين نسبتا پايينتري ظاهر مي شود، عوامل رشدي و تجربه هاي كودكي احتمالا در آن تاثير مي گذارند.
 
برای مثال كودكاني كه در خود فرو رفته، گوشه گير و ساكت هستند، بيشتر احتمال دارد، كه به اختلال اضطراب اجتماعي مبتلا شوند؛ اما بسياري از كودكان بسيار گوشه گير و غير فعال به اختلال اضطراب اجتماعي مبتلا نمي شوند.
سبك تعامل والدين-فرزندان در دوران اوليه كودكي نيز مي تواند در ايجاد اضطراب اجتماعي نقش داشته باشد.
والدين افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعي روي فرزندان خود كنترل بيشتري دارند، مهرباني كمتر، رفتار بد در جلوي ديگران، خجالت دادن به عنوان روش تربيتي از ويژگي آنهاست.

  عوامل شناختی:

اولا، افراد مبتلا به فوبي اجتماعي در پردازش و تفسير اطلاعات نوعي سوگيري دارند كه باعث مي شود درباره ي رويدادهاي اجتماعي پيش بيني هاي بسيار منفي داشته باشند.
ثانيا، افراد مبتلا به اضطراب اجتماعي عملكرد خود در موقعيت هاي اجتماعي را بيش از حد بد و ناشيانه مي دانند.
ثالثا، بعضي از اين افراد زماني كه مي ترسند مورد ارزيابي منفي قرار گيرند، تمايل دارند توجه خود را به سوي خود و واكنش هاي اضطرابي خود معطوف كنند، پديده اي كه "توجه متمركز بر خود" (self-focused attention) ناميده مي شود.


سبد خرید شما خالی است!